Eftir því sem námsárin líða klárar maður aukafögin eitt af öðru. Mér hefur alltaf þótt aukafögin skemmtileg, enda óskiljanlegt fyrir mér hvernig þú getur ekki haft áhuga á því að læra þetta. Þegar ég hlustaði á Vorblótið langaði mig alltaf að vita: Hvernig fór Stravinsky eiginlega að þessu?
En óneitanlega var ég samt feginn þegar ég gat farið að einbeita mér meira að klarinettinu. Í vetur geri ég ekkert annað en að mæta í spilatíma. Ég er ekki einu sinni í kammermúsík. Þetta hljómar auðvitað draumi líkast, en þessu fylgir visst álag því vikan snýst meira og minna um þennan eina tíma og ef þú ert kannski ekki í svo góðu formi þegar upp er staðið, og spilar illa í tímanum, ferðu oftar en ekki á bömmer. Þá áttu til að spurja þig spurninga eins og: Hvað er ég að gera við líf mitt? Kannski hefði ég ekki átt að drekka svona mikið í gærkvöldi? O.s.frv.
En í dag er ekki svoleiðis dagur, því ég fór í spilatíma og spilaði vel. Þá er sem ekkert geti skyggt á gleði manns. Hér tjóir ekki að beita neinni skynsemi. Ef það gengur illa verður vikan ömurleg, ef það gengur vel er hún frábær. Þetta er hringrás stúdentalífsins sem enginn fær um flúið. Það besta sem maður getur gert er að taka þessu eins og maður og skjóta þannig refinn með súru vínberi í rassinn. Eða hvernig sem þetta er aftur.
