Það kemur fyrir þegar þú hefur lengi verið að hugsa um eitthvert efni sem lætur þig ekki í friði, eða forðast að hugsa um eitthvað sem þú ættir að huga betur að, að heilinn hvíslar að þér lymskulega að það myndi síður vaxa sér í augum að velta þessum hlutum fyrir sér ef hann fengi smá súkkulaði. Og ekki væri verra að fá kók með því.
En eftir að þú ert búinn að fjárfesta í þessum munaðarvarningi, stendur og finnur súkkulaðið bráðna í munninum á þér, þá passar það hræðilega illa að drekka kalt kók. Súkklulaðið kólnar aftur og storknar og bragðið af því drukknar í frekri sætunni úr kókinu. Heilinn tekur andköf af unaði og hamingju, en bragðlaukarnir mótmæla sterklega og benda á að það til er annar drykkur sem passar mikið betur, en það er kaffi. Litlu afgangarnir af súkkulaðinu sem eftir eru þegar þú hefur kyngt molanum blandast við beiskt kaffið og gera það yndislegt á bragðið.
Svo að í flýti svolgrarðu í þig kókinu og rýkur á næsta kaffihús, borðar litla bita af súkkulaði og sýpur af kaffinu, meðan heilinn hringsnýst í höfðinu á þér. Nú er verst að vandamálin séu ekki fleiri því ég myndi leysa þau öll eins og ekkert sé, hugsar þú. En þegar kemur að því að hugsa lætur heilinn ekki af stjórn og sólarhring síðar, þegar þú ert loksins búinn að jafna þig, ertu jafn langt frá því komast til botns í því sem var að plaga þig.
