Ég biðst afsökunnar á að ég skuli ekki hafa tilkynnt hléið, en eðli málsins samkvæmt bloggar maður ekki í blogghléi og því gat ég ekki mögulega komið bloggfærslu inn án þess að rjúfa það. Ég neyddist því til að tilkynna hléið eftir á.
Upphaflega átti þetta hlé að vera langt, eitt af þessum ofboðslega löngu hléum sem fylla alla örvæntingu, en svo hélt ég ekki lengur út en þetta. Ef ég hefði endalaust úthald væri þetta blogg náttúrulega dautt núna, því ég myndi aldrei blogga aftur og vera í endalausu hléi. En okkur til ánægju detta út úr mér færlsur enn á ný og minnir okkur á að stundum getum við glaðst yfir veikleikum okkar.
