Um daginn sat ég með vinum mínum og spjallaði um heima og geima þegar talið barst að þekktri persónu sem kom inn á Kaffitár í Bankastræti og bað um tvöfaldan koffeinlausan sojalatte. Vinir mínir sem voru viðstaddir sögðust ekki hafa getað stillt sig um hlátur. Þeim fannst þetta furðulegt og tilgangslaust af augljósum ástæðum, sem er óþarfi að endurtaka.
Ég reyndi að benda þeim á að þetta væri náttúrulega í lagi ef þú segðist bara vera með mjólkurofnæmi. En eitthvað þvældist sannleiksástin fyrir vinum mínum í þessu máli. Þeir svöruðu að þessi manneskja væri ekki með neitt slíkt ofnæmi og hefði enga afsökun. Þeim þótti skipta höfuðmáli að afsökunin væri sönn, en ég held að það sé aukaatriði.
Að sjálfsögðu hefur maður ekki hátt um svona lagað á almannafæri, enda aldrei að vita nema viðkvæm sál sé nálægt. En meðal vina finnst mér eðlilegt að fólk tali hleypidómalaust. Verðum við ekki að viðurkenna að það er einhvers konar sérstakt innihald og gildi í þeirri athöfn að drekka mjólkurkaffi sem inniheldur hvorki mjólk né kaffi? Sérstaklega þar sem þessi drykkur hefur þvílíkt hald á fólki að það þorir að panta sér hann á kaffihúsi og hætta á að verða að athlægi í samkvæmum út um allan bæ!
Því við getum ekki metið ánægju eingöngu út frá því hversu vel eða algjörlega hún slekkur þorstann í það sem við sækjumst eftir. Útfærslan skiptir höfuðmáli. Dýrin borða og drekka líka, en það skiptir máli hvernig maður borðar og drekkur. Það er meginmunurinn.
Og stundum geturðu látið nægilega góða útfærslu koma algjörlega í staðinn fyrir það sem þig langar í, eins og þegar þú drekkur koffeinlausan sojalatte.
