Ég held að enginn tali of mikið. Í rauninni gæti ég hlustað á fólk tala allan daginn ef það hefði bara eitthvað að segja. Megnið af því sem ég hugsa á ekki erindi í orð, heldur er best geymt gleymt, en ég get allavegana verið þakklátur fyrir það sem ég hugsa og er orðsins virði.
Reyndar finnst mér stundum gott að tala án þess að málið innihaldi hugsun heldur hljómi bara vel og læt það síðan ráðast af heppni hvort það hafi einhverja merkingu sem hægt er að skilja. Eins og þegar ég segi: Þú getur stólað á að ég borða allt sem er á boðstólum.
Þetta er vegna þess að maðurinn er bæði gerður til þess að hugsa og tala, en hann er ekki jafn góður í hvoru tveggja.
Margt frægt fólk, í fjölmiðlum og stjórnmálum, hefur talað árum saman án þess að hafa neitt að segja, sem er út af fyrir sig aðdáunarvert, nema ef það hvorki hugsar né býr til skemmtilega frasa, sem er mikill löstur. En verst er þegar það byrjar að deila um hluti sem þarfnast umhugsunar og að hugsunin sé vel orðuð, en getur hvorugt.
Fólk sem getur hugsað, talað og unnið í sjónvarpi er þyngdar sinnar virði í gulli og þess vegna er best að ráða feitt fólk í þessar stöður.
Fólk sem getur ekki hugsað en samt talað og unnið í sjónvarpi kostar virði þyndar sinnar í gulli og þess vegna er best að ráða grannt fólk í þessar stöður.
Enda er þetta hvort tveggja gert og sannast af sjálfu sér.
Það er slæmt þegar fólk hugsar um það sem aðrir segja þegar þeir eru ekki að hugsa sjálfir, en það er verra að hugsa ekki um það sem aðrir segja þegar þeir eru að hugsa.
