Hafi það farið framhjá nokkrum manni að SUS fagnar verkfalli Sinfóníunnar ætti sá hinn sami að lesa fréttirnar aftur. Það er allrar athygli vert að SUS gleðst ekki bara yfir verkfallinu heldur stefnir í mikinn fögnuð þar á bæ af þessu tilefni. Eða það fæ ég á tilfinninguna þegar einhver er sagður fagna einhverju. Myndin sem ég fæ í hugann eru ungir menn í jakkafötum sitjandi í sal að bíða eftir einhverju, þar til einhver kemur hlaupandi inn móður og másandi og tekst að hrópa upp eftir mikla andköf: Sinfónían er farin í verkfall! Og síðan tryllist salurinn af fögnuði. Líklega gerðist þetta samt ekki.
Það er mjög erfitt að deila um þetta mál opinberlega því þetta er eins og að eiga vin sem er ekki með neitt bragðskyn og hefur alveg rosalega sterkar skoðanir á því hvað á að panta á pizzuna. Í staðinn fyrir að velja uppáhaldsbragðið sitt vill hann fá pizzu með fallegri litasamsetningu, eða velja eftir næringargildi, því hann finnur ekkert bragð. En á hann ekki rétt á sinni skoðun þrátt fyrir það? Og sérstaklega ef þetta er til umræðu í dagblöðum og öðrum fréttamiðlum, þurfum við þá ekki að stíga mjög varlega til jarðar þegar við segjum honum að hann er gjörsamlega smekklaus þegar kemur að því að panta pizzu og okkur er eiginlega alveg sama um hvaða skoðun hann hefur á þessu?
Þetta er líka athyglisverð samlíking því ef þú deilir 800 milljónunum sem kostar að reka sinfóníunna á alla Íslendinga (sem ég veit að er ekki alveg réttur útreikningur) er upphæðin 2500 krónur á hvert mannsbarn, sem er töluvert ódýrara en sparitilboð á Dominos. En þetta var nú útúrdúr.
Þeir segja náttúrulega að þeir vilji að einkaaðilar sjái um að halda hljómsveitinni uppi, en innst inni er þeim hreinlega sama hvort hér starfi sinfóníuhljómsveit eða ekki. Þar liggur hundurinn grafinn. Ekki ætla ég að standa upp og segja þeim að þeir hafi ekki skynbragð á það sem þeir eru að tala um, því ólikt vini mínum sem langar í pizzu með brokkólí og ansjósum eru þeir fjölmennir og raunar fjölmennari en við sem höfum gaman af klassískri tónlist, og ég gæti virst hrokafullur.
Var það ekki Pétur Blöndal sem sagði nýlega að þetta væri ekki list sem höfðaði til stórs hluta þjóðarinnar? Það væri gaman að snúa John Stuart Mill upp á þá sjálfa, því þeir beita honum svo oft, og spurja á móti, ætla þeir að láta viðgangast að minnihlutinn sé kúgaður? Finnst þeim í lagi að ánægju minni af því að hlusta á Sinfóníuhljómsveit Íslands verði fórnað, því ánægjan þeirra af því að panta sér eitt sparitilboð á Dominos vegur mikið þyngra þegar heildaránægjan hefur verið talin saman? En þá gleymi ég að reikna með hversu mikið þeir fagna því þegar Sinfónían fer í verkfall...
