Persónulega á ég ekkert undir í þessari vændisumræðu. Ég þekki engan sem hefur selt sjálfan sig eða keypt slíka þjónustu og hef ekki gert það sjálfur. Það eina sem ég hef er sannfæring mín um að það sé rangt, sem byggist aðallega á því hversu gjörsamlega það brýtur gegn sómakennd minni og skynsemi. En ég ætla ekki að þreyta ykkur með því að telja upp atriði þar að lútandi. Ég veit síðan vel að við getum ekki mótað heiminn eingöngu eftir því hvað mér finnst sómasamlegt. En ef maður fylgir ekki sannfæringu sinni, hvað í ósköpunum getur maður haft að segja yfir höfuð?
Þetta er ótrúlega erfið umræða. Hún verður umsvifalaust að miklu hitamáli. Í gær setti Egill Helgason það í stærra samhengi á blogginu sínu. Hann segir á einum stað "strangleiki í siðferðisefnum" og fær yfir sig gusu. Hann er óbeint kallaður óupplýstur fyrir að beita þessu orðalagi. Ég er hræddur um að ef þetta hérna blogg væri eitthvað lesið utan vinahópsins míns gæti ég átt von á skömmum fyrir að kalla vændi þjónustu í efnisgreininni hér fyrir ofan, ef opið væri fyrir komment. Eins og ég hef ýjað að áður þá er það orðið mjög vandasamt að skrifa um kynferðismál, ef það var þá nokkurn tíman auðvelt.
Þó að ég sé þeirrar skoðunar að kaup á vændi eigi að vera ólögleg og refsiverð, er ég þó hikandi þegar kemur að harkalegum aðgerðum og það finnst mér erfitt að útskýra. Ég ætla ekki að reyna að bera fram tæmandi útskýringu á því. Ætti ég ekki bara að þakka fyrir hve ég er í rauninni heppinn að hafa ekki neina reynslu sem gagnast mér í umræðunni? En ég er ekki svo laus við ímyndunarafl eða ógagnrýninn á mína eigin skynsemi til þess að fullyrða út í loftið. Svo ég verð að vísa í námsefnið sem tekur við þar sem skólabókunum sleppir, þar sem fullorðið fólk getur lært um lífið. Það eru harmleikirnir, bæði gamlir og nýjir. En er til nokkuð betra en þeir harmleikir sem gerðust í alvörunni?
Eftir að Oscar Wilde hafði setið í fangelsi fyrir ósiðsemi sína flutti hann til N-Frakklands og kom aldrei aftur til Englands. Hann var fullur auðmýktar eftir fangelsisdvölina. Hann var mjög næmur maður sem þoldi illa ruddalega hegðun og er eflaust fjær því en flestir að vera það sem kallast karlremba. Í Dieppe fór hann einu sinni á hóruhús með vinum sínum og svaf hjá vændiskonu. Mér hefur alltaf fundist þetta svo ótrúlega skrítið að hausinn á mér nær bara ekki að melta þetta. Afhverju ætti samkynhneigður maður, með hans skapgerð, að sofa hjá vændiskonu?
"Segðu frá þessu í Englandi, það mun algjörlega endurreisa orðstýr minn." sagði hann sjálfur í gríni. Hann hafði verið dæmdur fyrir samkynhneigð.
Ég veit ekki hvernig fólki verður við að heyra þetta. En svona til að setja þetta allt í meira samhengi: Hann hafði verið á hátindi frægðar sinnar tveim árum áður, en skyndilega þóttu verkin hans ekki hæf til útgáfu eða sýninga. Hann varð gjaldþrota og allar eigur hans voru seldar á uppboði. Meðan hann var í fangelsi lést konan hans og hann missti forræði yfir börnunum sínum. Hann þurfti að byrja nýtt líf í sjálfskipaðri útlegð með gjöfum frá vinum sínum. Þetta var eins slæm staða og hægt er að ímynda sér.
Þarf hann allt í einu að vera einhver ótrúlegur skíthæll? Getum við ekki litið á hann sem mann sem var á ákaflega slæmum stað í lífinu? Er ekki eitthvað ótrúlega harmrænt við það að kaupa vændi, eitthvað sem við sem ekki þekkjum til getum prísað okkur sæl að þekkja ekki? Þó saga þeirra sem nú nýlega svöruðu falskri vændisaulýsingu Stóru systur heima á Íslandi sé ekki jafn stórbrotin, hver er samt saga þeirra?
Kannski er það að hluta til þessi samúð, sem aldrei verður hægt að útskýra fullkomlega í einni setningu og mun þess vegna aldrei komast í hámæli í fréttamiðlum nútímans, og er þeim mun betra efni í harmleiki, sem skilur mann eftir þögulann og fullan efasemda þegar samkvæmt lögum, afraksturs okkar eigin skynsemi, á að taka karlmenn til bæna.
Ég vil ekki þar með segja að þó málið sé flókið þá sé ekki til neins að ræða það. Ég hef ekkert á móti því að heyra sannfæringu annara, svo lengi sem þeir eru tilbúnir að heyra mína. En mér finnst óþarfi að sitja undir ásökunum fyrir þær sakir að ég sé ekki tilbúinn til þess að ráðast harkalega á þá ólánsömu menn sem nýta sér eymd ennþá ólánsamari kvenna. Og mér finnst óþægilegt að sívökular grunsemdir mínar um að heimurinn sé flóknari en virðist við fyrstu sýn séu álitnar vera löstur, meðan ég tel þetta vera minn helsta kost.
