Schönbergþór

Afmælislagið í Reykjanesbæ

2011-11-18T13:36:00.000-08:00

Þó svo að ég sjálfur spili fís og cís eins og ekkert sé (no pun intended) og jafnvel gís og dís og allt upp í hina óreglulegu tónstiga aldarinnar sem leið, sem og okkar eigin, þá verður það sama ekki sagt um krakkana sem ég kenni í Reykjanesbæ. Þessi litlu börn, sem hafa svo smáa fingur að þau geta varla lokað götunum á hljóðfærinu, virðast öll hafa lagst á eitt með miklu kappi um að láta þessar furðulegu merkingar sig engu varða og spila öll lög formerkjalaust, hversu marga krossa eða bé sem í þeim er að finna. Þegar kemur að því að spila Afmælislagið í D-dúr þá líður mér oft eins og ég sé staddur í gömlu tónfræðistofunum við Laugarveg 178 og sé að hlusta á ævafornan cantus firmus, gamlan munkasöng sem hefur ólíkan grunntón en við erum orðin vön og myndar þess vegna undarleg tónbil þegar laglínunni vindur áfram, því aldrei spila þau fís og cís, heldur ævinlega eftir sama laginu, f og c.

Það sem meira er þá eru þau ekki öll svo góð að komast í gengum lagið eins og það væri í C-dúr, heldur spila þau sum með skrækjum, beygðum tón og bjagaðri tónhæð, svo ekki sé minnst á algjört taktleysi, þannig að sá sem hlustar í gegnum dyrnar gæti haldið að hér sé á ferðinni ákaflega slæmur óbóleikari, eða rosalega góður saxófónleikari, að spila snúið nútímaverk sem útheimtir fáheyrða leikni. Venjulega versnar þetta til muna þegar ég hef bent þeim á formerkin og þau byrja að spila lagið eins og það á að vera.

Það dularfyllsta í þessu öllu er að þegar ég sendi þau heim til þess að æfa þetta tiltekna lag lýsir yfirgnæfandi meirihluti þeirra því yfir að þau séu mjög spennt að æfa það. Þegar ég bendi á lagið í bókinni og segi þeim að þetta sé Afmælislagið kemur græðgislegur glampi í augun á þeim og eflaust fylgja því þöglar heitstrengingar um að leggja nú hart að sér og geta jafnvel dregið upp klarinettið í næsta afmæli til þess að slá í gegn. Það er því mesta furða að þetta skuli ganga svona illa. Eflaust bölva þau í hljóði þessum formerkjum sem standa í vegi fyrir þeim, en það breytir því ekki að hvort sem þeim líkar betur eða verr þá eru formerki komin til þess að vera í tónlistarsögunni.

Á tímabili var ég með þá tilgátu að kannski hefði lagið breyst á þessu tiltekna svæði, eins og kemur fyrir sögur sem varðveitast í munnlegri geymd, þannig að í Reykjanesbæ væri fólk farið að syngja svona einkennilega. Við nánari athugun fannst mér tilgátan ósennileg og hafði því ekki fyrir því að gá af mér allan grun. Annars væri maður nú ljóta fíflið að setja inn öll þessi fís og cís þar sem þau eiga ekki að vera!

Þó ber að athuga að hugsanlega hef ég snúið þessu öllu á hvolf og ef ekki væri fyrir það að í þessari snilldarkennslubók, Klarinetten och jag 1, er afmælislagið í D-dúr myndu börnin aldrei hafa þann hvata sem þau þurfa til að spila rétt, nema mannkynið kjósi að láta söguna ganga aftur á bak og taka upp gömlu kirkjutóntegundirnar aftur. Eitt er víst að eftir þennan vetur get ég hvenær sem er upp á gott orð sungið afmælislagið í dórískri kirkjutóntegund.

Prufuspilsnöldur

2011-10-29T05:17:00.000-07:00

Þó við tökum ekki alltaf vel eftir því þá lifum við, og raunar heimurinn allur, á tímum óðfara breytiþróunar og höfum gert í langan tíma. Þetta birtist ekki aðeins í afrekum mannsins eins og að fljúga um himinhvolfin, stíga fæti á tunglið og tala í farsíma, heldur einnig í smærri hlutum eins og hönnun klósettskála og skósóla, sem og í prufuspilum hjá sifnóníuhljómsveitum.

Nú hef ég eins og flestir klarinettleikarar á Íslandi sótt um í prufuspilið hjá Sinfóníuhljómsveit Íslands. Ég ætla ekki að vera með nein gífuryrði um hvaða möguleika ég á að fá stöðuna, en þar gildir það sama og um apann sem nær að skrifa heildarverk Shakespears ef hann bara reynir nógu lengi. Þetta er svolítið eins og að vera við spilaborð þar sem þú verður að leggja undir og taka þátt í spilinu ef þú ætlar að sitja við borðið. Mikilvægast er að sýna sig og taka þátt. Þó eflaust allir vilji fá stöðuna þá myndu sálgreinendur segja að sé raunin sú að þú sækir ekki um í prufuspilið, afhjúpar það innra áhugaleysi, kannski því þú áttir í slæmum samskiptum við föður þinn þegar þú fékkst hlaupabóluna.

Hvað um það þá voru hljómsveitarpartarnir sendir út í fyrradag. Fyrir þá sem ekki eru kunnugir þá tíðkast það að senda með stuttum fyrirvara, kannski nokkura vikna, nokkra þekkta staði úr hjómsveitarverkum til að reyna þátttakendur í tækni, túlkun og tóngæðum. Það er fyrir utan konsertkaflana, sem maður hefur lengri tíma til að undirbúa. Gamli kennarinn minn, hann Guy Deplus, sem mun vera fæddur einhverntíman á síð-tertíer tímabilinu, og hefur þar af leiðandi lifað af risaeðlurnar, lofsteininn sem tortímdi þeim og margar ísaldir ásamt öllum þeim kvefpestum sem því fylgir, sagði mér að prufuspil hafa ekki alltaf verið svona. Í gamla daga, og þá er ég að meina fyrir svona 50 árum, voru víst bara konsertkaflar en engir hljómsveitarstaðir.

Nema hvað þá kemur hér inn í þessi sífellda þróun allra hluta sem ég talaði um í byrjun og hefur nú náð því stigi að Sinfóníuhljómsveit Íslands, sem ætlar ekki aðeins að tolla í tískunni heldur taka virkan þátt í að móta hana, hefur sent út svo gífurlegt magn af nótum að ég er ekki viss um að ég nái að renna yfir það allt fyrir prufuspilið, þó ég hafi næstum því mánuð til stefnu! Nei, þetta eru nú einhverjar ýkjur. En fyrir staði sem ég myndi verja að minnsta kosti hálftíma í að æfa, til að vera sæmilega öruggur, hef ég rétt um fimm mínútur til þess að gutla eitthvað í nótunum, tek síðan eina mínútu til þess að hlægja eins og sefasjúkur bavíani, og held áfram með næsta stað, þar sem sagan endurtekur sig.

Hvað gengur þeim til með að hafa prufuspilið svona erfitt? Kannski er ætlunin að fæla burt útlendinga og hugmyndin sú að þeir muni ekki nenna að mæta í svona erfitt prufuspil nema þeir vilji virkilega búa á Íslandi, á meðan við Íslendingarnir erum viljugri til þess að leggja þetta á okkur. En ég fæ það á tilfinninguna að það eigi einnig að sýna okkur unga fólkinu að þó við búum á lítilli huggulegri eyju þá skal það ekki vera auðvelt að fá vinnu. Kannski þótti þeim ærandi tilhugsun að einhver klarinettleikari undir þrítugu hafi haldið að hann gæti fyllt í skarðið sem Einar Jóhannesson skilur eftir sig, ef hann gæti bara unni þetta prufuspil. Svo það var ákveðið að hafa prógramið óspilandi, því það getur hvort eð er enginn spilað eins og Einar.

(Ég var að spá þegar Michael Jordan, mikil hetja í minni barnæsku, sem einn síns liðs vann flesta leiki fyrir Chicago Bulls, settist í helgan stein og nýr maður var tekinn inn í liðið í staðinn, ætli sá (ég veit ekki einu sinn hver það var) hafi verið voða ánægður með sig því hann var að fylla í skarðið hans Jordans?)

Þannig að maður segir bara: Kæru öldungar í sinfó! Við unga fólkið berum mikla virðingu fyrir ykkur og vitum hve mikil reynsla tapast þegar þið farið frá, en við þurfum þessi tækifæri því hvar eigum við að safna okkar eigin reynslu? Svo að í framtíðinni, gætuð þið vinsamlegast ekki gert okkur svona fáránlega erfitt fyrir?

Með og á móti

2011-10-19T17:14:00.000-07:00

Persónulega á ég ekkert undir í þessari vændisumræðu. Ég þekki engan sem hefur selt sjálfan sig eða keypt slíka þjónustu og hef ekki gert það sjálfur. Það eina sem ég hef er sannfæring mín um að það sé rangt, sem byggist aðallega á því hversu gjörsamlega það brýtur gegn sómakennd minni og skynsemi. En ég ætla ekki að þreyta ykkur með því að telja upp atriði þar að lútandi. Ég veit síðan vel að við getum ekki mótað heiminn eingöngu eftir því hvað mér finnst sómasamlegt. En ef maður fylgir ekki sannfæringu sinni, hvað í ósköpunum getur maður haft að segja yfir höfuð?

Þetta er ótrúlega erfið umræða. Hún verður umsvifalaust að miklu hitamáli. Í gær setti Egill Helgason það í stærra samhengi á blogginu sínu. Hann segir á einum stað "strangleiki í siðferðisefnum" og fær yfir sig gusu. Hann er óbeint kallaður óupplýstur fyrir að beita þessu orðalagi. Ég er hræddur um að ef þetta hérna blogg væri eitthvað lesið utan vinahópsins míns gæti ég átt von á skömmum fyrir að kalla vændi þjónustu í efnisgreininni hér fyrir ofan, ef opið væri fyrir komment. Eins og ég hef ýjað að áður þá er það orðið mjög vandasamt að skrifa um kynferðismál, ef það var þá nokkurn tíman auðvelt.

Þó að ég sé þeirrar skoðunar að kaup á vændi eigi að vera ólögleg og refsiverð, er ég þó hikandi þegar kemur að harkalegum aðgerðum og það finnst mér erfitt að útskýra. Ég ætla ekki að reyna að bera fram tæmandi útskýringu á því. Ætti ég ekki bara að þakka fyrir hve ég er í rauninni heppinn að hafa ekki neina reynslu sem gagnast mér í umræðunni? En ég er ekki svo laus við ímyndunarafl eða ógagnrýninn á mína eigin skynsemi til þess að fullyrða út í loftið. Svo ég verð að vísa í námsefnið sem tekur við þar sem skólabókunum sleppir, þar sem fullorðið fólk getur lært um lífið. Það eru harmleikirnir, bæði gamlir og nýjir. En er til nokkuð betra en þeir harmleikir sem gerðust í alvörunni?

Eftir að Oscar Wilde hafði setið í fangelsi fyrir ósiðsemi sína flutti hann til N-Frakklands og kom aldrei aftur til Englands. Hann var fullur auðmýktar eftir fangelsisdvölina. Hann var mjög næmur maður sem þoldi illa ruddalega hegðun og er eflaust fjær því en flestir að vera það sem kallast karlremba. Í Dieppe fór hann einu sinni á hóruhús með vinum sínum og svaf hjá vændiskonu. Mér hefur alltaf fundist þetta svo ótrúlega skrítið að hausinn á mér nær bara ekki að melta þetta. Afhverju ætti samkynhneigður maður, með hans skapgerð, að sofa hjá vændiskonu?

"Segðu frá þessu í Englandi, það mun algjörlega endurreisa orðstýr minn." sagði hann sjálfur í gríni. Hann hafði verið dæmdur fyrir samkynhneigð.

Ég veit ekki hvernig fólki verður við að heyra þetta. En svona til að setja þetta allt í meira samhengi: Hann hafði verið á hátindi frægðar sinnar tveim árum áður, en skyndilega þóttu verkin hans ekki hæf til útgáfu eða sýninga. Hann varð gjaldþrota og allar eigur hans voru seldar á uppboði. Meðan hann var í fangelsi lést konan hans og hann missti forræði yfir börnunum sínum. Hann þurfti að byrja nýtt líf í sjálfskipaðri útlegð með gjöfum frá vinum sínum. Þetta var eins slæm staða og hægt er að ímynda sér.

Þarf hann allt í einu að vera einhver ótrúlegur skíthæll? Getum við ekki litið á hann sem mann sem var á ákaflega slæmum stað í lífinu? Er ekki eitthvað ótrúlega harmrænt við það að kaupa vændi, eitthvað sem við sem ekki þekkjum til getum prísað okkur sæl að þekkja ekki? Þó saga þeirra sem nú nýlega svöruðu falskri vændisaulýsingu Stóru systur heima á Íslandi sé ekki jafn stórbrotin, hver er samt saga þeirra?

Kannski er það að hluta til þessi samúð, sem aldrei verður hægt að útskýra fullkomlega í einni setningu og mun þess vegna aldrei komast í hámæli í fréttamiðlum nútímans, og er þeim mun betra efni í harmleiki, sem skilur mann eftir þögulann og fullan efasemda þegar samkvæmt lögum, afraksturs okkar eigin skynsemi, á að taka karlmenn til bæna.

Ég vil ekki þar með segja að þó málið sé flókið þá sé ekki til neins að ræða það. Ég hef ekkert á móti því að heyra sannfæringu annara, svo lengi sem þeir eru tilbúnir að heyra mína. En mér finnst óþarfi að sitja undir ásökunum fyrir þær sakir að ég sé ekki tilbúinn til þess að ráðast harkalega á þá ólánsömu menn sem nýta sér eymd ennþá ólánsamari kvenna. Og mér finnst óþægilegt að sívökular grunsemdir mínar um að heimurinn sé flóknari en virðist við fyrstu sýn séu álitnar vera löstur, meðan ég tel þetta vera minn helsta kost.

Að fagna verkfalli Sinfóníunnar

2011-10-05T13:12:00.000-07:00

Hafi það farið framhjá nokkrum manni að SUS fagnar verkfalli Sinfóníunnar ætti sá hinn sami að lesa fréttirnar aftur. Það er allrar athygli vert að SUS gleðst ekki bara yfir verkfallinu heldur stefnir í mikinn fögnuð þar á bæ af þessu tilefni. Eða það fæ ég á tilfinninguna þegar einhver er sagður fagna einhverju. Myndin sem ég fæ í hugann eru ungir menn í jakkafötum sitjandi í sal að bíða eftir einhverju, þar til einhver kemur hlaupandi inn móður og másandi og tekst að hrópa upp eftir mikla andköf: Sinfónían er farin í verkfall! Og síðan tryllist salurinn af fögnuði. Líklega gerðist þetta samt ekki.

Það er mjög erfitt að deila um þetta mál opinberlega því þetta er eins og að eiga vin sem er ekki með neitt bragðskyn og hefur alveg rosalega sterkar skoðanir á því hvað á að panta á pizzuna. Í staðinn fyrir að velja uppáhaldsbragðið sitt vill hann fá pizzu með fallegri litasamsetningu, eða velja eftir næringargildi, því hann finnur ekkert bragð. En á hann ekki rétt á sinni skoðun þrátt fyrir það? Og sérstaklega ef þetta er til umræðu í dagblöðum og öðrum fréttamiðlum, þurfum við þá ekki að stíga mjög varlega til jarðar þegar við segjum honum að hann er gjörsamlega smekklaus þegar kemur að því að panta pizzu og okkur er eiginlega alveg sama um hvaða skoðun hann hefur á þessu?

Þetta er líka athyglisverð samlíking því ef þú deilir 800 milljónunum sem kostar að reka sinfóníunna á alla Íslendinga (sem ég veit að er ekki alveg réttur útreikningur) er upphæðin 2500 krónur á hvert mannsbarn, sem er töluvert ódýrara en sparitilboð á Dominos. En þetta var nú útúrdúr.

Þeir segja náttúrulega að þeir vilji að einkaaðilar sjái um að halda hljómsveitinni uppi, en innst inni er þeim hreinlega sama hvort hér starfi sinfóníuhljómsveit eða ekki. Þar liggur hundurinn grafinn. Ekki ætla ég að standa upp og segja þeim að þeir hafi ekki skynbragð á það sem þeir eru að tala um, því ólikt vini mínum sem langar í pizzu með brokkólí og ansjósum eru þeir fjölmennir og raunar fjölmennari en við sem höfum gaman af klassískri tónlist, og ég gæti virst hrokafullur.

Var það ekki Pétur Blöndal sem sagði nýlega að þetta væri ekki list sem höfðaði til stórs hluta þjóðarinnar? Það væri gaman að snúa John Stuart Mill upp á þá sjálfa, því þeir beita honum svo oft, og spurja á móti, ætla þeir að láta viðgangast að minnihlutinn sé kúgaður? Finnst þeim í lagi að ánægju minni af því að hlusta á Sinfóníuhljómsveit Íslands verði fórnað, því ánægjan þeirra af því að panta sér eitt sparitilboð á Dominos vegur mikið þyngra þegar heildaránægjan hefur verið talin saman? En þá gleymi ég að reikna með hversu mikið þeir fagna því þegar Sinfónían fer í verkfall...

Hugsa og tala

2011-09-27T13:00:00.000-07:00

Ég held að enginn tali of mikið. Í rauninni gæti ég hlustað á fólk tala allan daginn ef það hefði bara eitthvað að segja. Megnið af því sem ég hugsa á ekki erindi í orð, heldur er best geymt gleymt, en ég get allavegana verið þakklátur fyrir það sem ég hugsa og er orðsins virði.

Reyndar finnst mér stundum gott að tala án þess að málið innihaldi hugsun heldur hljómi bara vel og læt það síðan ráðast af heppni hvort það hafi einhverja merkingu sem hægt er að skilja. Eins og þegar ég segi: Þú getur stólað á að ég borða allt sem er á boðstólum.

Þetta er vegna þess að maðurinn er bæði gerður til þess að hugsa og tala, en hann er ekki jafn góður í hvoru tveggja.

Margt frægt fólk, í fjölmiðlum og stjórnmálum, hefur talað árum saman án þess að hafa neitt að segja, sem er út af fyrir sig aðdáunarvert, nema ef það hvorki hugsar né býr til skemmtilega frasa, sem er mikill löstur. En verst er þegar það byrjar að deila um hluti sem þarfnast umhugsunar og að hugsunin sé vel orðuð, en getur hvorugt.

Fólk sem getur hugsað, talað og unnið í sjónvarpi er þyngdar sinnar virði í gulli og þess vegna er best að ráða feitt fólk í þessar stöður.
Fólk sem getur ekki hugsað en samt talað og unnið í sjónvarpi kostar virði þyndar sinnar í gulli og þess vegna er best að ráða grannt fólk í þessar stöður.
Enda er þetta hvort tveggja gert og sannast af sjálfu sér.

Það er slæmt þegar fólk hugsar um það sem aðrir segja þegar þeir eru ekki að hugsa sjálfir, en það er verra að hugsa ekki um það sem aðrir segja þegar þeir eru að hugsa.

Staðgöngumæðrun, skuldavandi og fleiri alvarlegir hlutir

2011-09-13T16:35:00.000-07:00

Í síðustu viku var verið að tala um staðgöngumæðrun í góðgerðaskini og kom fram að síðasta vetur hafi verið mikil umræða hér um það mál. Ég missti af henni hér heima, en ég hef eitthvað fylgst með umræðunni um þetta annars staðar á netinu. Óhjákvæmilega dúkkar alltaf upp spurningin hvað getur verið rangt við það að indversk kona gangi með barn fyrir ófrjóa konu frá Vesturlöndum sem á efni á að greiða henni þóknun sem samsvarar margra ára vinnu? Kostnaðurinn við að gera þetta á Indlandi frekar en í einhverju öðru velmegandi landi er þrefalt minni. Eru ekki allir að græða?

Einhvern tíman eftir hrunið var verið að mótmæla skuldavandanum og fréttamenn mættu á vettvang til að hafa tal af viðstöddum. Menn voru spurðir hverju þeir voru að mótmæla og þeir svöruðu að þeim þætti ástandið svo slæmt að það yrði að gera eitthvað. Spyrillinn endaði öll viðtölin með spurningunni: Skuldar þú mikið? Og allir svöruðu neitandi. Bættu við að þeir þekktu einhvern sem skuldaði og blöskraði óréttlætið.

Nú mætti halda, þar sem fréttastofu tókst ekki að finna einn einasta mótmælanda sem var í skuldavanda, að skuldarar hafi ekkert verið að mótmæla. Þetta hafi verið vinir og vandamenn sem reiddust fyrir þeirra hönd meðan skuldararnir sjálfir sátu heima. Hugsanlega voru skuldarar ekkert svo ósáttir við ástandið, gæti hagsmunaaðili hafa sagt við sjálfan sig, þetta var bara fólk sem hrapaði að ályktunum og mótmælti (jafnvel ranglega) fyrir hönd þeirra sem voru í skuldavanda.

En sannleikurinn er væntanlega sá að viðmælendurnir hafa skammast sín og vildu ekki játa því að þeir væru í vanda staddir, sem eðlilegt er. En gildir þetta ekki líka um hamingjusömu vændiskonuna eða indverska staðgöngumóður? Ekki það að ég vilji líkja því að skulda af húsnæði við vændi. En hitt að myndi vændiskona, þegar hún á að tala opinberlega, játa að neyð, hvort sem hún er líkamleg eða andleg, sjálfsköpuð eða af höndum annara, hafi leitt hana í þessa atvinnu? Eða myndi hún ekki frekar segja að henni þætti einfaldlega ekkert athugavert við vændi? Kynlíf er jú skemmtilegt og getur það ekki verið það áfram þó þú fáir borgað fyrir það?

Mér þykir þá líklegra að stoltið beri hreinskilnina ofurliði.

Án þess að ég viti neitt um það hvað indverskar staðgöngumæður hafa að segja um þær siðferðislegu spurningar sem þeirra iðja vekur, giska ég á að þær segist vera ánægðar með að geta liðsinnt ófrjóum konum, frekar en að tala um hve vonlaust það er að verða sér út um fé eða að uppfylla drauma sína. Maður er farinn að kannast við hvernig svona umræða gengur fyrir sig.

Ég held að þeir sem taki þessar útskýringar trúanlegar, sem ætlað er að beina athyglinni frá þeim hagsmunum sem eru í húfi og þeim vanda sem fylgir að setja verðmiða á alla hluti, vilji í raun trúa öðru. Þeir vilja trúa að markaðurinn geti leyst þessi vandamál og grípa því þessar tilbúnu útskýringar á lofti. Því ef markaðurinn getur það þá þurfum við ekki að ræða þessa hluti. Og afhverju vilja stuðningsmenn markaðshyggju ekki ræða um þetta? Það er önnur spurning.

Löghlýðinn borgari

2011-08-26T14:24:00.000-07:00

Um daginn horfði ég á kvikmyndina Law Abiding Citizen og langar hér að eiga um hana nokkur orð. Hún fjallar um mann leikinn af Gerard Butler sem lendir í því ásamt konunni sinni að vera stunginn í síðuna þegar vopnaðir menn ráðast inn á heimili hans. Konan hans lendir líka í því að vera nauðgað í sömu árás. Hún deyr ásamt dóttur þeirra en Gerard Butler lifir af því annars væri myndin búin. Til að gera illt verra þá klikkar eitthvað í réttarkerfinu og Darby, sem er aðalskúrkurinn í árásinni, kemst undan með stuttan dóm, því saksóknaranum Jamie Foxx (skrifast með tvem x-um) finnst öruggara að semja við hann.

Nú vorkennir maður Gerard Butler mjög mikið eftir þetta og finnst Jamie Foxx hafa brugðist með því að semja við morðingjann. En skyndilega líða 10 ár þannig að það þýðir ekkert að hugsa um þetta lengur. Dóttir hans Jamie Foxx, sem í síðustu senu var enn í móðurkvið, er skyndilega orðin tíu ára og hann kemst ekki á sellótónleikana hennar. Hann er vinnandi maður og hefur lítinn tíma. En þótt að hann sé dyggðum prýddur eiginmaður og faðir vitum við sem sitjum við skjáinn að mistök fortíðarinnar eru við það að elta hann uppi.

Gerard Butler hefur síðan í þarsíðustu senu verið að upphugsa ráð til að hefna sín, ekki bara á morðingjunum heldur öllum sem áttu hlut að málaferlunum. Hann byrjar á því að setja einhverja ólyfjan í banvænu sprautuna sem annar morðinginn fær í fangelsinu þegar hann er tekinn af lífi og er það frekar illa séð af yfirvöldum. Síðan leitar hann hinn morðingjann uppi og sagar hann í sundur. Þá fer lögreglan heim til Gerards Butler til að handtaka hann og þegar hann sér það klæðir hann sig úr öllum fötunum og gefst upp. Þeir klæða hann síðan aftur í gallabuxur og leiða hann út í handjárnum.

Nú er maður svolítið klofinn í afstöðu sinni hvort þeir eigi kannski bara að sleppa Gerard Butler eða ekki, því hann fór eiginlega yfir strikið þegar hann sagaði manninn í sundur. Maður veit að í raunveruleikanum myndi hann fara í fangelsi, en við vorkennum honum því hann missti fjölskylduna sína og auk þess var hann rosalega skemmtilegur þegar hann lék í Spartverja-myndinni, svo við vonum að það takist einhvern veginn að koma honum út.

En á þessum tímapunkti í sögunni virðist sem handritshöfundarnir hafi byrjað að panikka því þeir vissu ekki hvað átti að gerast næst. Gerard Butler er kominn í fangelsi og það eru bara 40 mínútur búnar af myndinni. En þá kemur í ljós að Gerard Butler er fyrrverandi sérsveitarmaður sem er rosalega góður í að skipuleggja morð og ennfremur var hann búinn að skipuleggja morð á mörgu háttsettu fólki áður en hann fór í fangelsið. Nú má segja segja að Gerard Butler fari alveg yfir strikið því drápin verða frekar handahófskennd, þannig að allt í einu er hann orðinn vondi kallinn og Jamie Foxx sem var að bíða eftir að fortíðin elti hann uppi og ætti ekki að vera góði kallinn, endar sem áhorfandi að öllu þessu, frekar en að hefndin beinist að honum.

Á endanum lenda handritshöfundarnir í algjöru öngstræti, svo Gerard Butler ákveður að sprengja borgarstjórann og Jamie Foxx fattar að hann var búinn að grafa göng inn í fangelsið. Þegar Gerard Butler ætlar síðan sprengja sprengjuna með farsímanum sínum er Jamie Foxx búinn að plata hann og fela sprengjuna undir rúminu hans, þannig að Gerard Butler sprengir sjálfan sig. Þannig endar plottið á þessari mynd um mann sem mótmælir á verklegan hátt ófullkomleika réttarkerfisins með því að saksóknari ríkisins platar hann og lætur hann sprengja sjálfan sig, í staðinn fyrir t.d. að láta hann færa sig í annað fangelsi þar sem hann er ekki búinn að grafa göng. Til að bæta gráu ofan á svart þá fáum við aldrei að sjá harmleikinn um Jamie Foxx sem okkur hafði hálfpartinn verið lofað.

Mjög ruglingsleg mynd, en ég mæli með henni. Hún fær mann til þess að spyrja sig spurninga.

Bernskudraumar

2011-08-19T16:36:00.000-07:00

Mig minnir að Freud eigi að hafa sagt að það sé lykill að hamingju að uppfylla bernskudrauma þína. En það held ég að maður myndi á endanum vakna við vondan draum ef maður legðist í það að spila Nintendo-leiki og drekka kók allan daginn. Þannig að ég set nú einhvern fyrirvara við orð þessa spekings, eða hvaða spekings sem sagði þetta ef það var ekki hann.

En þannig er mál með vexti að mig dreymdi alltaf um að hafa Stöð 2 þegar ég var lítill. Helsta ástæðan var til þess að sjá allar teiknimyndirnar, sem voru einstaka sinnum teknar upp af velviljuðum ættingjum og færðar mér á spólum sem þóttu mikill fjársjóður. Hin ástæðan var hið svokallaða street credit sem maður hefði fengið úti á leikvelli þegar maður gat svarað: Já, ég er með Stöð 2.

Þó þetta séu ekki beint góðar ástæður fyrir fullorðinn mann til þess að kaupa sér áskrift þá hugsa ég að ef ekki væri fyrir þær myndi ég ekki einu sinni hugsa mig um. Núna þegar ég er loksins orðinn fullorðinn og með vinnu og peninga, og get loksins gert það sem ég sór eflaust dýran eið fyrir mörgum árum, og ímyndaði mér líka að myndi örugglega hafa nokkurn forgang umfram aðra hluti, þá finn ég til smávægilegrar tregðu til að hrinda þessum áformum í framkvæmd.

Að sjálfsögðu gæti ég gert svo rosalega margt annað skemmtilegt fyrir þessa peninga og það virðist mikil skuldbinding að skrá sig í áskrift fyrir hvern mánuð og eiga svo að njóta þess sem er í boði. Því undir niðri býr óttinn við það, sem margir tjá mér að séu viðtekin sannindi, að Stöð 2 sé frekar léleg sjónvarpsstöð. Og þetta gæti ég reynt á eigin skinni ef ég fer í áskrift og kemst þar með að þeirri sorglegu staðreynd að þessi leið að hamingjunni er ekki í boði. Og neyðist svo til að upphugsa eitthvað nýtt til að fylla í gapandi tómið sem þessi afhjúpun skilur eftir sig.

En í staðinn ætla ég að gera svolítið annað (og takið nú eftir hvað ég er snjall), því að ástæðan fyrir því að ég get ekki verið með Stöð 2 er að sjálfsögðu hin skammarlega lága upphæð sem prýðir launaseðla íslensks almúga, sem ég deili örlögum mínum með því ég hef satt að segja ekki hugmynd um hvernig maður á að komast í einhverja aðra stétt. Vinsamlegast sendið mér línu ef þið getið hjálpað. En sem sagt, með því að beina reiði minni að rót núverandi efnahagserfiðleika þá kemst ég hjá því að hrofast í augu við Stöð 2. Og þegar upp er staðið mun ég eflaust njóta mikillar gleði af því að reiðast þeim sem koma í veg fyrir uppgötvun mína.

Vonbrigði

2011-08-01T18:50:00.000-07:00

Þegar ég var lítill horfði ég eflaust á töluvert fleiri kvikmyndir en tölfræðin gefur til kynna að eðlilegt þyki. En árin eftir tvítugt fannst mér betra að sökkva mér í þykkar bækur og gleyma mér við það að lesa. Það má segja að ég hafi fyrst komist í tengsl við raunveruleikann nú nýlega, en hann hefur valdið mér voðalegum vonbrigðum. En þetta er allt liður í því að vaxa úr grasi.

Fréttir dagsins

2011-07-28T09:23:00.000-07:00

Bjarni og Sigmundur eru aftur í fréttum í dag, en ég held að þeir séu að segja það sama og í gær.

Hins vegar segir einn stjórnmálaskýrandi í dag, sem er jafnan hataður af hægri mönnum, að það sé mikið vit í því sem þeir segja.

En hvernig á ég að geta vitað hvort það sé vit í því sem þeir segja eða ekki? Mér finnst að þetta ætti að vera tekið með í fréttinni.

Á netinu

2011-07-27T11:19:00.000-07:00

Í fréttum í dag var að tveir stjórnarandstöðuþingmenn eru á móti ríkisstjórninni.

Svo sagði Bjarni Ben eitthvað og það var líka í fréttum.

Sigmundur Davíð sagði ekkert í dag, enda var það ekki í fréttum.

Maður verður að passa sig á því þegar maður segir að eitthvað sé vanmetið þar sem í augum margra er það þar með orðið ofmetið.

Ég reyndi að sýna pabba fram á hvað það er skrítið að þegar maður er ungur og ætti að vera að vinna hangsar maður allan daginn, en þegar maður er orðinn eldri og ætti bara að fara að hangsa þá hefur maður enga eirð nema maður vinni allan daginn. Pabbi sagði að hann tæki aldrei frí og hugsaði ekkert um þetta.

Uppfært: Var að horfa á kvöldfréttirnar og Sigmundur Davíð sagði víst eitthvað í dag. Það var í fréttum.

Enn um kaffi

2011-07-18T14:53:00.000-07:00

Um daginn sat ég með vinum mínum og spjallaði um heima og geima þegar talið barst að þekktri persónu sem kom inn á Kaffitár í Bankastræti og bað um tvöfaldan koffeinlausan sojalatte. Vinir mínir sem voru viðstaddir sögðust ekki hafa getað stillt sig um hlátur. Þeim fannst þetta furðulegt og tilgangslaust af augljósum ástæðum, sem er óþarfi að endurtaka.

Ég reyndi að benda þeim á að þetta væri náttúrulega í lagi ef þú segðist bara vera með mjólkurofnæmi. En eitthvað þvældist sannleiksástin fyrir vinum mínum í þessu máli. Þeir svöruðu að þessi manneskja væri ekki með neitt slíkt ofnæmi og hefði enga afsökun. Þeim þótti skipta höfuðmáli að afsökunin væri sönn, en ég held að það sé aukaatriði.

Að sjálfsögðu hefur maður ekki hátt um svona lagað á almannafæri, enda aldrei að vita nema viðkvæm sál sé nálægt. En meðal vina finnst mér eðlilegt að fólk tali hleypidómalaust. Verðum við ekki að viðurkenna að það er einhvers konar sérstakt innihald og gildi í þeirri athöfn að drekka mjólkurkaffi sem inniheldur hvorki mjólk né kaffi? Sérstaklega þar sem þessi drykkur hefur þvílíkt hald á fólki að það þorir að panta sér hann á kaffihúsi og hætta á að verða að athlægi í samkvæmum út um allan bæ!

Því við getum ekki metið ánægju eingöngu út frá því hversu vel eða algjörlega hún slekkur þorstann í það sem við sækjumst eftir. Útfærslan skiptir höfuðmáli. Dýrin borða og drekka líka, en það skiptir máli hvernig maður borðar og drekkur. Það er meginmunurinn.

Og stundum geturðu látið nægilega góða útfærslu koma algjörlega í staðinn fyrir það sem þig langar í, eins og þegar þú drekkur koffeinlausan sojalatte.

Afsakið hlé

2011-07-13T08:32:00.000-07:00

Ég biðst afsökunnar á að ég skuli ekki hafa tilkynnt hléið, en eðli málsins samkvæmt bloggar maður ekki í blogghléi og því gat ég ekki mögulega komið bloggfærslu inn án þess að rjúfa það. Ég neyddist því til að tilkynna hléið eftir á.

Upphaflega átti þetta hlé að vera langt, eitt af þessum ofboðslega löngu hléum sem fylla alla örvæntingu, en svo hélt ég ekki lengur út en þetta. Ef ég hefði endalaust úthald væri þetta blogg náttúrulega dautt núna, því ég myndi aldrei blogga aftur og vera í endalausu hléi. En okkur til ánægju detta út úr mér færlsur enn á ný og minnir okkur á að stundum getum við glaðst yfir veikleikum okkar.

Súkkulaði

2011-05-26T05:15:00.000-07:00

Það kemur fyrir þegar þú hefur lengi verið að hugsa um eitthvert efni sem lætur þig ekki í friði, eða forðast að hugsa um eitthvað sem þú ættir að huga betur að, að heilinn hvíslar að þér lymskulega að það myndi síður vaxa sér í augum að velta þessum hlutum fyrir sér ef hann fengi smá súkkulaði. Og ekki væri verra að fá kók með því.

En eftir að þú ert búinn að fjárfesta í þessum munaðarvarningi, stendur og finnur súkkulaðið bráðna í munninum á þér, þá passar það hræðilega illa að drekka kalt kók. Súkklulaðið kólnar aftur og storknar og bragðið af því drukknar í frekri sætunni úr kókinu. Heilinn tekur andköf af unaði og hamingju, en bragðlaukarnir mótmæla sterklega og benda á að það til er annar drykkur sem passar mikið betur, en það er kaffi. Litlu afgangarnir af súkkulaðinu sem eftir eru þegar þú hefur kyngt molanum blandast við beiskt kaffið og gera það yndislegt á bragðið.

Svo að í flýti svolgrarðu í þig kókinu og rýkur á næsta kaffihús, borðar litla bita af súkkulaði og sýpur af kaffinu, meðan heilinn hringsnýst í höfðinu á þér. Nú er verst að vandamálin séu ekki fleiri því ég myndi leysa þau öll eins og ekkert sé, hugsar þú. En þegar kemur að því að hugsa lætur heilinn ekki af stjórn og sólarhring síðar, þegar þú ert loksins búinn að jafna þig, ertu jafn langt frá því komast til botns í því sem var að plaga þig.

Tilgangur er þvaður

2011-05-25T08:47:00.000-07:00

Afsakið hve langt hefur liðið frá síðustu færslu, en ég hafði ekkert að gera og þess vegna hafði ég ekkert að blogga um. Þó bloggin mín fjalli venjulega ekki um það sem ég hef fyrir stafni frá degi til dags, heldur bara eitthvað og oftast ekki neitt, þá finnst mér best að blogga um ekki neitt þegar ég er upptekinn.

Eins og þið hafið séð tók ég upp á því að yrkja í síðustu færslu, en ég get ekki sagt að ég sé ánægður með árangurinn. Mér sýnist ég vera svoleiðis ljóðskáld sem lætur innihaldið bitna á gæðum vísunnar.

Mér barst kvörtun yfir því að hafa bloggað um prófgráður. Það olli sumum vonbrigðum. Ég viðurkenni að það var ögn smáborgaralegt, en þegar talið berst að LÍN veit maður ekki sitt rjúkandi ráð.

En ef ég ætla ekki að blogga um neitt sérstakt, um hvað snýst þá þetta blogg? Ef til vill er það best að við vitum það ekki, því um leið og við komumst að því missum við áhugann? Ég skal þá gera mitt besta til að hlífa ykkur við því.

Nokkur ráð í umgengni við suður-evrópskar þjóðir

2011-05-20T01:17:00.000-07:00

Viljirðu afar kurteis vera
við venjulegan franskan mann,
er eitt sem þú mátt ekki gera;
það er að vera kurteis við hann.
Formlegheitin farast betur,
vertu fjarrænn ef þú getur.

Ef spengilegur spænskur kall
spyr þig um greiða fyrir sig,
þá er það eflaust lúmskt hans brall,
því eigin vinnu hann veltir yfir á þig.
Tafarlaust tjáðu við bón slíka
að tíminn þinn er dýrmætur líka.

Vittu um Ítali á mannamótum,
að líkami mannsins, ólíkt konum,
er honum færanleg geymsla á fótum,
aðeins fyrir eistun á honum.
Hafðu ávallt þetta í huga,
helst mun það þér við þá duga.

Gott að hafa í huga um fréttir dagsins

2011-05-17T11:32:00.000-07:00

Í Frakklandi tala menn um "þær klukkustundir sem steyptu Dominique Strauss-Kahn í pólitíska krísu (tourmente)". Það er mjög harmrænt að hann skuli kannski hafa eyðilagt glæstan feril með því að leggjast svona lágt. Þess vegna langar mig frekar að vita hvað rithöfundar hafa að segja um þetta, heldur en blaðamenn. Íslenski blaðamaðurinn sem sagði að þetta væri "mikið áfall fyrir DSK" komst ekki jafn vel að orði og kollegi sinn í Frakklandi, enda er hann nú harðlega gagnrýndur, sem kennir okkur að í lífinu er stíll stundum mikilvægari en það sem þú hefur að segja.

Einn Frakki kommentar að það versta við þessar fréttir sé liturinn á bindunum sem lögreglan í New York gengur með og bendir á að tíundi áratugurinn sé liðinn.

Þið hafið kannski veitt því eftirtekt að almennilegt fólk er ekki mjög áberandi. Það sést til að mynda mjög sjaldan í fjölmiðlum. En að vera almennilegur er ekki list sem höfðar til stórs hluta þjóðarinnar, svo það skýrir sig sjálft, tel ég.

Heimabrugg ætti að vera fullkomlega löglegt. Það er nægilega hörð refsing að þurfa að drekka það. Að versla í ÁTVR ætti hins vegar að vera ólöglegt, þá myndum við borga okkur fljótt út úr hruninu.

Í fréttum af sjálfum mér þá held ég að ég sé búinn að finna út akkúrat hversu mikið kaffi ég á að nota í kaffikönnuna mína, en kaffikannan mín er ekki sammála. Bragðlaukarnir segja að ég hafi rétt fyrir mér, en skynsemin er í liði með kaffikönnunni.

Bjór

2011-05-15T06:26:00.000-07:00

Hvers virði er einn bjór? Þú gætir hafa borgað mikinn eða lítinn pening fyrir hann, en hvað færðu út úr bjórnum? Sumir geyma sér bjórinn þar til að loknum degi til að launa sjálfum sér dugnaðinn, meðan öðrum finnst hann aldrei betri en þegar þeir hafa nákvæmlega ekkert gert til að verðskulda hann. Auðvitað er engin leið að setja mönnum fyrir hvernig drekka skal, því það að njóta lífsins mótast af stað og stund.

En ef það er til ein leið til þess að sólunda bjór í þessu lífi, þá er það að bjóða hann ókunnugri stelpu á skemmtistað. Það er einn bjór sem getur allt eins farið beint ofan í klósett, án þess að nokkur lifur í þessum heimi fái að herðast undan honum. Því þú færð ekkert út úr honum, nema forherðingu kvenkynsins.

Nú segi ég þetta ekki af biturð eins og ef til vill kann að virðast, heldur því óskylt atvik minnti mig á þegar ég var niðri í miðbæ Reykjavíkur í góðra vina hópi fyrir mörgum árum. Þá stóð ég við barinn með vinum mínum og ein stelpa gerði mér þann heiður að gefa sig á tal við mig. Reyndar hafði hún ekkert fyrir því að heilsa, heldur spurði mig blátt áfram, hispurslaust, álíka ófeimin eins og hún væri að biðja um sjálfsögð mannréttindi, hvort ég gæti keypt bjór handa sér. Og hún var ekki að grínast, því hún hafði greinilega gengist upp í þessu. Nú er ég ljúflingur mikill, en þarna fann ég í mér styrk til að segja nei. Kannski var það tilhugsunin um alla þá bjóra sem höfðu grandast í iðrum þessarar stelpu. Það hefði engu breytt hvorn veginn ég svaraði. Ekki sá ég hana meira það kvöldið.

Ég verð að játa að jafn fáguð siðspilling hefur sinn sjarma í endurminningunni, en mér finnst hún dýru verði keypt ef þú spillir bjórnum, sem annars myndi treysta bræðralag á meðal manna. Því ef þú býður öðrum strák upp á bjór, þá er hann vinur þinn og bróðir út kvöldið og jafnvel lengur. Og þannig getur bjór verið mikils virði.

Vikan

2011-05-13T14:28:00.000-07:00

Það er búið að vera mikið að gera í vikunni, svona miðað við hve hæglátt lífið er hjá mér venjulega. Á þriðjudaginn var forpróf í skólanum, maður verður að ná prófinu til þess að fá að taka lokaprófið. Allir náðu prófinu, alveg eins og í fyrra og árið þar áður, en alltaf tekst þeim að stressa mann jafn mikið upp fyrir þetta. Ég spilaði Capriccio fyrir einleiksklarinett eftir Sutermeister sem er mjög fínt stykki. Hin árin völdu þeir alltaf einhverjar leiðinda etýður sem maður nennti varla að æfa, svo þetta var kærkomin tilbreyting.

Pabbi og Soffía hafa verið í heimsókn síðan á mánudag og fara á morgun. Ég átti afmæli á miðvikudaginn og pabbi á afmæli daginn eftir mér, þannig að það var farið fínt út að borða tvo daga í röð. Ég tók líka að mér að flambera kálfalundir og svo var þríréttuð máltíð á ódýrum veitingastað síðasta kvöldið. Það væri synd að segja að við hefðum grennst í vikunni. Það var gaman að fá þau í heimsókn og þetta hefur verið góð hvíld fyrir næstu æfingatörn.

Lokaprófið mitt er 11. júní. Ég spila 3. kafla úr Weber konsert nr 2, Varíasjónirnar eftir Rossini, 5 etýður fyrir einleiksklarinett eftir Komives og Konsertínu eftir Jeanine Rueff. Þetta eru skemmtileg verk, en erfið. Fyrir þetta fæ ég diplómuna mína úr 6. deild, ef allt gengur að óskum. LÍN vill ekki fyrir nokkra muni kalla þetta mastersnám, því það væri synd að leyfa mér að njóta vafans! Þeir segja að ég sé í B.A. námi, þó þeir hafi náttúrulega enga sérfræðinga til að meta það. Ég veit bara eitt, að þetta prógram hefði ég aldrei getað spilað þegar ég kláraði Bachelorinn minn í Svíþjóð. Sem á endanum segir okkur hve prófgráður skipta litlu máli í þessu fagi.

Að eyða púðri

2011-05-08T12:24:00.000-07:00

Ég skil ekki alveg afhverju ég fann mig knúinn til þess að tjá mig í gær um þennan stjórnmálabloggara sem fór að blanda margræðri og flókinni skáldsögu út í pistil sinn um Evrópumál. Þetta var á moggablogginu. Mér fannst það bara algjör óþarfi af honum að byrja að tala um Halldór Laxness og Sovétríkin. Það eina sem hann ætlaði að segja var að hann er á móti Evrópusambandinu. En vegna þess að hann virtist vera svo reiður út í allt og alla fannst mér eins og ég mætti alveg vera reiður út í hann.

Bókmenntafræði að hætti stjórnmálaskýrandans

2011-05-07T11:42:00.000-07:00

Vissuð þið að Sjálfstætt fólk fjallar fyrst og fremst um mann sem ákvað að ganga ekki í Sovétríkin?

Stúdentalíf

2011-05-06T05:42:00.000-07:00

Eftir því sem námsárin líða klárar maður aukafögin eitt af öðru. Mér hefur alltaf þótt aukafögin skemmtileg, enda óskiljanlegt fyrir mér hvernig þú getur ekki haft áhuga á því að læra þetta. Þegar ég hlustaði á Vorblótið langaði mig alltaf að vita: Hvernig fór Stravinsky eiginlega að þessu?
En óneitanlega var ég samt feginn þegar ég gat farið að einbeita mér meira að klarinettinu. Í vetur geri ég ekkert annað en að mæta í spilatíma. Ég er ekki einu sinni í kammermúsík. Þetta hljómar auðvitað draumi líkast, en þessu fylgir visst álag því vikan snýst meira og minna um þennan eina tíma og ef þú ert kannski ekki í svo góðu formi þegar upp er staðið, og spilar illa í tímanum, ferðu oftar en ekki á bömmer. Þá áttu til að spurja þig spurninga eins og: Hvað er ég að gera við líf mitt? Kannski hefði ég ekki átt að drekka svona mikið í gærkvöldi? O.s.frv.
En í dag er ekki svoleiðis dagur, því ég fór í spilatíma og spilaði vel. Þá er sem ekkert geti skyggt á gleði manns. Hér tjóir ekki að beita neinni skynsemi. Ef það gengur illa verður vikan ömurleg, ef það gengur vel er hún frábær. Þetta er hringrás stúdentalífsins sem enginn fær um flúið. Það besta sem maður getur gert er að taka þessu eins og maður og skjóta þannig refinn með súru vínberi í rassinn. Eða hvernig sem þetta er aftur.

Fyrsta færsla

2011-05-05T09:00:00.000-07:00

Hér er gamla síðan komin aftur upp og ég farinn að skrifa líkt og ekkert hafi í skorist.

Ég íhugaði að skipta um nafn, en lélegar hugmyndir gáfu mér engin grið, Ég gældi ansi lengi við Strindbergþór. En svo hugsaði ég með mér, afhverju nota ég ekki bara gamla góða Albanbergþór? Hann er alveg jafn góður og hvað annað, þó ég brenni ekki af jafn miklum áhuga og áður fyrir Nýja Vínarskólanum. Auk þess sem hann hefur ákveðið brand recognition.

Gott að taka það fram að nokkrir ágætir herramenn hafa einnig tekið upp hanskann fyrir bloggið. Á netinu má enn finna dýrt kveðnar færslur, en magnið er því miður óverulegt. Fólk sem vinnur 40 stunda vinnuviku fyrir framan tölvuskerm hefur hvergi nærri nægilegt lesefni á íslensku og neyðist því ýmist til að lesa eitthvað á ensku, horfa á youtube eða í versta falli vinna vinnuna sína. Mér fannst því sjálfsagt að létta róðurinn með þessum fáu sem hafa skrifað fyrir okkur hin og leggja mitt af mörkum við þetta göfuga starf. Skiljanlega get ég engu lofað um gæði þessa lesefnis, né hversu reglulega ég er fær um að birta hér færslur. En það getur aldrei verið slæmt að gera sitt besta.